براي وضوح چشم اعداد متفاوتي اندازهگيري شده است. من روش اندازهگيري R. N. Clark را بيشتر پسنديدم چون توان پردازشي مغز را هم در محاسبهي وضوح دخيل كرده است.
الف- در نور مناسب، چشم انسان ميتواند دو نقطه را به فاصلهي 0.3 دقيقه از هم تشخيص دهد. هر دقيقه يك شصتم درجه است. به بيان ديگر، اگر محيط يك دايره را 21600 قسمت كنيم، هر قسمت يك كمان يك دقيقهاي است.
ب- چشم انسان مثل دوربين عكاسي تصاوير بيحركت نميگيرد بلكه مانند دوربين فيلمبرداري دائم درحال ارسال تصاوير متحرك به مغز است. حركات زاويهاي سريع چشم، جزئيات تصوير تشكيل شده در مغز را تكميل ميكنند. به علاوه ما دو چشم داريم و مغز با تركيب دو تصوير باز هم به وضوح بالاتري دست مييابد. بنابراين وضوح تصويري كه در مغز تشكيل ميشود، از وضوح تصوير يك چشم -كه وابسته به تعداد سلولهاي حساس به نور شبكيه است- بيشتر است.
پ- حالا فرض كنيد داريم به يك منظره نگاه ميكنيم. چشم انسان ميدان ديدي نزديك به 180 درجه دارد. اما ما از باب محافظهكاري آنرا 120 درجه فرض ميكنيم. يعني شما وقتي داريد به يك منظره نگاه ميكنيد 120 درجهي افقي و 120 درجهي عمودي را در ميدان ديد خود داريد. اين يعني چند پيكسل؟
120 درجهي افقي ضرب در 60 دقيقه در هر درجه تقسيم بر 0.3 دقيقه ميشود به عبارت 24000 نقطهي افقي.
عين همين محاسبه براي نقاط عمودي انجام ميشود و نتيجه همان است: 24000 نقطهي عمودي
اگر اين دو عدد را در هم ضرب كنيم به 576 ميليون ميرسيم. يعني وقتي داريد به يك منظره نگاه ميكنيد، ميتوانيد يك تصوير 576 مگاپيكسلي از آن در مغزتان بسازيد.
(منابع ديگر از عدد 1.25 دقيقه براي قدرت تفكيك، به وضوح 81 مگاپيكسل رسيدهاند)
قدرت تفكيك چشم اسب 1.4 برابر انسان و چشم موش يك دوازدهم آن است.
حساسيت چشم انسان چقدر است؟
در تاريكي، حساسيت چشم انسان با افزايش رودوپسين در شبكيه افزايش مييابد. كل اين فرآيند حدود نيم ساعت طول ميكشد. در اين حالت چشم قادر است نور حاصل از 2 فوتون را تشخيص دهد. در عكاسي اين معادل يك فيلم ISO 800 است.
اين حساسيت در نور كامل به يك ششصدم تقليل مييابد. | 
